கவி நிலவு பழநிபாரதியின் கவிதை

பிராபகரப் பிஞ்சே
மதிவதனிப் பிறையே
உன்னைச் சுற்றிலும் அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த
மணல் மூட்டைகளில்
மனிதக் கடலின் ஈரம் 
வற்றிப்போயிருந்தது

ஈரம் வற்றியது அறியாமல்
வாய் திறந்து தவித்த மீன்குஞ்சுகள்
உன் கண்களில் துடித்தன

மரணத்தின் நதிச்சுழலை
மீன்கள்
அவ்வளவு அமைதியாய்க்
கடக்குமா என்ன

அது எரிமலையின் முன்னமைதியா
பெரும் புயலின் பின்னமைதியா
தெரியவில்லை

திக்கற்ற தமிழர்களின்
வெள்ளந்திக் கண்கள்
உன்னுடையதாயிருந்தன

அங்கே
காணாமல் போன
உன் சக விளையாட்டுப் பிள்ளைகளின்
தனிமை
உன்னைச் சூழ்ந்திருந்தது

'ஊமையானது கோயில்மணி
உறைக்குள்ளே போனது நாதஸ்வரம்'
என்றான் புதுவை இரத்தினதுரை

உன் அமைதி ஆலயமணிகளை
உலுக்குகிறது

உன் மூச்சில்
ஆயிரம் நாதஸ்வரங்கள்

சைவத் துணியான
போதிமர நிழலெடுத்து
துறவாடை அணிந்துகொண்டவர்களையும்
தலைப்பாகை கட்டிக்கொண்டவர்களையும்
முக்காடு போட்டுக்கொண்டவர்களையும்
உன் அமைதி
உற்றுக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறது

மூடப்பட்ட உன் கண்கள்
மீண்டும் எப்படி
இப்படிப் பிரகாசிக்கின்றன என்று
அவர்கள்
உன்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்

நீ உன்னோடு மரித்த
இலட்சம் குழந்தைகளோடு
ஒளியுடன்
விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறாய்

- பழநிபாரதி

பி